طيبى « 3 » گفته : لائى كه براى نفى جنس مىباشد وقتىكه بر كلمه و يا جمله‌اى داخل شد به ظاهر ذات آن شى را نفى مىكند ولى در واقع ذات آن شىء نفى نشده است . بنابراين نفى متوجه صفات آن شى مىشود يا احوال آن شى را نفى مىكند . البته صفات و احوالى كه مخالف با شرع باشد . بنابراين وجود انتقال بيمارى يا وجود حوادث خطرناك محرزند پس دخول كلمه ( لا ) بر اشياء نفى وجود خود اينها نيست بلكه نفى آن اعتقادى است كه مردم جاهليت از اينها استنباط مىكردند حديث مىخواهد اعتقاد آنها را نفى كند براى اينكه در علم معانى بيان در باب كنايه قواعدى هست كه يكى از آنها است كه با مظاهر ذات را نفى كنيم ولى مقصود ما نفى خواص آن ذات است نه خودش اين عمل شيواتر و مؤثر از آنست كه ما از ابتدا همان صفات را نفى كنيم تمام شد سخن طيبى . البته براى اين حديث معانى ديگرى هم قائل شده‌اند كه مىتوان ميان آن معانى و اين معانى كه ما گفتيم توافقى ايجاد كرد . منتها ما نمىتوانيم در اين رساله مختصر آنها را بتفصيل بيان كنيم . اكنون

--> - بيمارى يا خطرات را نفى نمىكند بلكه بمردم حالى مىكند كه در جهان هستى حرف تحولات عمل نمىكند بلكه اراده يا تدبير از آنها است پس ما بايد به آن اراده معتقد باشيم نه اين چيزها . ( 3 ) - منظور طيبى اينست كه بيان يك مطلب از طريق كنايه اثرش متواتر از اينست كه بطور صريح آن را بيان كنيم . در اينجا حضرت كلمه نفى را به شكل كنايه استعمال كرده گفته اگر شما معتقد به خدا باشيد و دستورات او را اجرا كنيد انتقال بيمارى يا وجود خطرات حفظ مىكند پس در شما اثر نمىكند بمنزله اينست كه اصلا " وجود ندارد مترجم .